Przystąpiłem więc do wypełniania formularza na stronie firma.gov.pl służącego do zmiany danych.

Formularz ciekawy, w zasadzie nie tyle formularz, co interaktywna ankieta, zadająca kolejne pytania, a na końcu generująca gotowy formularz, który się zanosi do dowolnego urzędu gminy i tam podpisuje (jeśli ktoś nie ma podpisu elektronicznego lub uwierzytelnionej tożsamości). Problem polega na tym, że formularz do podpisania różni się od tego, co wypełniający chciałby (i powinien) tam umieścić.

Okazało się, że powinienem wpisać w formularzu miejsce urodzenia i imię ojca i matki. Elektroniczny formularz nie wymagał tych informacji (a zaznacza, które pola są wymagane), papierowy trzeba było uzupełnić.

Jeszcze śmieszniej wychodziło z kodami PKD działalności w nowym miejscu. Ponoć (wg urzędniczki, z którą rozmawiałem) nie ma potrzeby wpisywania listy kodów PKD, jeśli tu się nic nie zmienia. W moim przypadku w głównym miejscu wykonywania działalności nie zmienia się lista kodów PKD, zmienia się tylko samo miejsce. Ale internetowy formularz kazał mi zaznaczyć, które PKD będą właściwe dla nowego miejsca. Zaznaczyłem wszystkie, wszystkie pojawiły się na papierowym wydruku.

Najdziwniejszy był fragment odnośnie danych do KRUS. Internetowy formularz zapytał, czy chcę przekazywać dane do KRUS. Odpowiedziałem, że nie, bo z Kasą Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego nie mam nic wspólnego. Tymczasem na wydruku okazało się, że informuję KRUS, że “nie prowadziłem pozarolniczej działalności gospodarczej”. No dobrze — skoro jej nie prowadziłem, to po cholerę wypełniam w ogóle ten formularz? Absurd…

W urzędzie dzielnicy Targówek zmarnowałem 2 godziny na oczekiwanie w kolejce. Ale to szczegół przy całym tym zamieszaniu.

Gdyby nie funkcja “najbardziej potrzebne strony”, tworzenie nowych artykułów na Wiki nie byłoby takie fajne. A tymczasem mogę sobie spokojnie pisać nowe artykuły, tworzyć puste odnośniki do tych, których jeszcze nie ma, a potem spokojnie stworzyć te, do których linkuje najwięcej istniejących artykułów.

W każdym razie postawiłem ostatnio Encyklopedię Nowoczesnego Survivalu dla bloga o survivalu, który administruję (i na którym czasem publikuję wpisy). No i zachciało mi się dodać tam przycisk +1 od Google. Nie wiedziałem jak, nie było gotowego skryptu (tzn. było rozszerzenie, ale $2 trzeba było dopisać), musiałem więc zrobić to samodzielnie.

Jak to zrobić?

Otwieramy plik odpowiedzialny za wyświetlanie szablonu. Domyślnie jest to plik MonoBook.php albo Vector.php w katalogu /skins/. Jeśli nie wiesz, który plik otworzyć, otwórz w katalogu głównym plik LocalSettings.php i znajdź tam linię, która wygląda podobnie do tej:

$wgDefaultSkin = “vector”;

Ta linia definiuje, która ze skórek jest domyślna. W tym przypadku jest to skórka o nazwie Vector.

Otwórz więc ten odpowiedni plik ze skórką. Trzeba znaleźć w nim dwa miejsca — pierwsze, w którym wstawimy przycisk i drugie, przed samym zamykającym tagiem </body>.

Ja chciałem dodać przycisk zaraz za tytułem artykułu, odszukałem więc fragment

<h1 id=”firstHeading”><?php $this->html( ‘title’ ) ?></h1>

i zamieniłem go na

<h1 id=”firstHeading”><?php $this->html( ‘title’ ) ?><!– Umieść ten tag w miejscu, gdzie ma pojawić się przycisk +1 –>
<g:plusone></g:plusone></h1>

Tym sposobem zaraz za tytułem strony pojawia się przycisk.

Potem odszukałem zamykające tagi

</body>
</html>

i przed nimi umieściłem odpowiedni kod, przez co ta część teraz wygląda tak:

<!– Umieść ten tag w sekcji head lub bezpośrednio przed zamknięciem tagu body. –>
<script type=”text/javascript” src=”https://apis.google.com/js/plusone.js”>
{lang: ‘pl’}
</script>
</body>
</html>

I to cała filozofia.

Aha, może nie cała… MediaWiki ma automatycznie wbudowane cache’owanie, więc nie zawsze może być widać wszystkie zmiany od razu.

No cóż, jak kogoś tam nie było, to rzeczywiście może tak twierdzić.

Ogólnie było nieźle. Hotel Polesie (ten, z którego się strzela karabinem snajperskim) rzeczywiście w Prypeci istnieje i wygląda mniej więcej tak, jak w grze. Bloki są podobne. Ale za to diabelski młyn w rzeczywistości stoi w zupełnie innym miejscu. Stoi on bowiem na końcu dużego, pustego i płaskiego placu, a nie zagraconego wrakami samochodów.

No ale może autorzy gry również w Prypeci nigdy nie byli?

Spodziewałem się po grze, że to strzelanka będzie, bo zapomniałem kompletnie, jak CoD 6 – MW2 zrecenzował Kominek. A tymczasem do prawdziwej strzelanki w rodzaju S.T.A.L.K.E.R.a to CoD4 daleko…

To bardziej taka zręcznościówka ze strzelaniem z dubeltówki do kaczek.

A najgorsze jest to, że przeszedłem ją całą niemal w jeden wieczór. Bo następnego dnia rano pozostały mi tylko dwie misje do przejścia… Dobrze chociaż, że kosztowała ledwie ok. 70 PLN…

Niestety, klawiatura miała jeszcze jedną wadę… Wolne klawisze. Trudno to wytłumaczyć, ale po prostu skok klawiszy (powrót do pozycji nienaciśniętej) był zbyt długi. I przez to miewałem problemy z pisaniem.

W pracy, gdzie przy komputerze siedzę dłużej, niż w domu (nie daję rady jeszcze siedzieć 7-8 godzin w domu przy komputerze), mam zwykłą, nieergonomiczną klawiaturę, bardzo szybką. I przez to że sporo w pracy piszę, w domu muszę się co popołudnie przestawiać.

Dziś kupiłem więc zwykłą klawiaturę A4Tech Revolution, jest najszybsza z tych, które były w sklepie, ale to jeszcze nie to, niestety. Nie ominie mnie zakup ergonomicznej…

I wkurza mnie to zabezpieczanie oryginalnych gier…

Fallout 3

Weźmy Fallouta 3. Wydana przez Cenegę. Kupiłem edycję kolekcjonerską na Allegro. Od dawna wiedziałem, że jak wyjdzie Fallout 3 to kupię go na pewno i z pewnością w najdroższej wersji. Bo Fallouta 1 i 2 też miałem legalnie (z CD Action ) i gry te uwielbiam.

No i teraz mam sobie Windows 7. Bo kupiłem sobie nowy komputer, z 64-bitowym procesorem trzyrdzeniowym. No bo przecież nie będę korzystał na takim komputerze ze starego systemu 32-bitowego.

No i okazuje się, że legalnie kupiony Fallout 3 nie działa na Windows 7. Bo zabezpieczenie antypirackie nie potrafi poprawnie wykryć mojej płyty w moim komputerze.

Cenega zabezpieczyła Fallouta 3 zabezpieczeniami SafeDisc. Na zachodzie zabezpieczono ją SecuROMem, do którego jest patch działający pod Windows 7. SafeDisc nie działa. I działać pewnie nie będzie, bo i po co. W końcu na wymaganiach sprzętowych napisane, że potrzebny jest Windows XP / Windows Vista. Nie mam więc prawa oczekiwać, żeby gra działała na Windows 7.

No i teraz kupiłbym Fallout 3 Game Of The Year Edition (czyli razem ze wszystkimi dodatkami), ale w sklepie Cenegi nie widać, czy pójdzie mi na Windows 7. Więc pewnie kupię wersję oryginalną z zagranicy. Niech Cenega się nauczy szanować swoich klientów.

Do czego to doszło, żebym musiał instalować cracki na legalnie kupionych grach!?

S.T.A.L.K.E.R.: Zew Prypeci

Byłem niedawno na wyprawie do Czarnobyla, między innymi eksplorowaliśmy opuszczone miasto Prypeć. Chciałem koledze pożyczyć tę grę, żeby sobie też porównał, jak Prypeć wygląda na żywo, a jak wygląda w grze.

No i przyniosłem mu płytkę, chcieliśmy mu ją zainstalować na laptopie. Ale okazało się, że gry nie można aktywować, bo limit aktywacji został przekroczony. Grę można mieć aktywowaną naraz tylko na jednym komputerze. Okay, mogę zrozumieć sens tego zabezpieczenia. Tylko po cholerę w takim razie jeszcze zabezpieczenie sprawdzające obecność płyty w napędzie?

A kto wydał Stalkera? Nie trzeba się długo zastanawiać, by zgadnąć, że Cenega. Gra świetna, polonizacja też świetna, ale po cholerę to podwójne zabezpieczenie? Czemu wydawcy są aż tak złośliwi?

W oryginale nazywa się $14 Steadycam – The Poor Man’s Steadicam, czyli przekładając to na nasze, mniej więcej Steadicam Biedaka za $14.

Kupiłem w markecie budowlanym większość elementów niezbędnych do jego wykonania:

• 2 stalowe gwintowane półcalowe rurki hydrauliczne o długości 40 cm, po 7,24 PLN,
• jedną taką samą rurkę, ale dłuższą (40 cm), za 8,55 PLN,
• trójnik gwintowany, stalowy, 1,89 PLN,
• dwie zaślepki mosiężne, po 2,92 PLN,
• śruby, nakrętki, motylek, podkładki, za ok. 7 PLN w sumie.

Wydałem 37 PLN, czyli $12.7. Za pozostałą kwotę musiałbym kupić ciężarek, ale chyba się to nie uda.

To w sumie i tak lepiej, niż gdybym to kupił na Allegro — tam takie zestawy chodzą po ponad 100 PLN.

I potem z tego coś zmontować.

A tymczasem okazało się, że oba samochody mi zamarzły i żaden nie chciał odpalić.

Ubrałem się jak na arktyczną zimę (kalesony, spodnie od dresu, spodnie wojskowe, na górę t-shirt, t-shirt z długim rękawem, sweter i wojskową kurtkę z podpinką, na głowę zaś arafatka i czapka, a na to kaptur od kurtki), a musiałem wrócić do domu.

Zamiast pokręcić kamerą, pobawiłem się Pinnacle Studio Ultimate Collection 14. Lepsze to, niż nic.

Może w przyszły weekend będzie cieplej i samochody mi odpalą?

HV40 to kamera HD nagrywająca na kasetkach DV. Potrafi nagrywać filmy w rozdzielczości 1080/50i albo 1080/25p. To ostatnie ustawienie nazywane jest jakimśtam trybem filmowym, że niby cośtam lepiej działa. Kupiłem akurat tę kamerę z dwóch powodów: po pierwsze ma tryb progresywny w rozdzielczości 1080 wierszy, a po drugie ma wejście na zewnętrzny mikrofon, z którego będę skwapliwie korzystać.

W wersji zachodniej, nie ma 50i tylko jest 60i i nie 25p a 24p (ma też 30p). I są z tym cyrki, bo w ogóle to kamery w systemie NTSC mają przerąbane z czymśtam (jakieś wstawianie dodatkowych klatek przy zrzucaniu materiału z kamery). Jakby kogoś interesowało o co chodzi, to proszę pisać. Nie chce mi się tego teraz szukać, gdy sądzę, że nikt tego nie przeczyta…

Wygląda toto tak, jak widać na poniższych fotach.

Od strony nieużytkowej (tzn. tej, której nie będę zbyt często widywał). Wyświetlacz odwrócony tak, by można sobie było niewygodnie oglądać filmy (wyświetlacz się obraca o 180 stopni, więc przyciski są odwrotnie niż obraz — i naciśnięcie FF powoduje zadziałanie funkcji REW i odwrotnie). Widoczny przycisk Custom, który jeszcze nie wiem, co robi, przycisk do ustawiania manualnego focusa (ale będę robił super ujęcia!) i pokrętło do regulacji tegoż focusa (są nawet nakładki, aby to pokrętło było większe i dookoła obiektywu, jak w porządnych aparatach fotograficznych), a poza tym diodę do podświetlania i lampę błyskową, oraz dwa inne przyciski. I kawałek mikrofonu na górze obudowy.

Tu widać kamerę od strony bojowej. Pod wyświetlaczem gniazdo USB do zrzucania fotek i zaślepkę gniazda kart micro SD. No i akumulator, wizjer z suwakiem do regulacji jego ostrości, i komplet zajebiście niewygodnych przycisków do obsługi. Kamerę od biedy można obsłużyć jedną ręką, ale żaden z tych przycisków nie wypada mi pod kciukiem ani palcami ręki trzymającej kamerę.

Gdzie kupiłem to nie powiem, bo w dzisiejszych czasach wstyd przyznawać się do nierobienia zakupów w internecie. Za ile też nie powiem, bo wstyd się przyznawać też do przepłacania kilku stów za raty zero procent.

A w ogóle sam zakup kamery to dopiero początek wydatków. W zestawie nie było ani choćby jednej kasety, ani kabla FireWire, ani softu do obróbki. O kolejnych zakupach będzie później.

Foty, oczywiście, ze stron Canona.

Domenę mam od jakiegoś czasu, przypomniałem sobie o niej przy okazji konieczności jej odnowienia. Podobnie z hostingiem, na którym stoi ta domena.

Nawet jeśli nikt nie będzie tego czytać, to i tak blog sobie może leżeć, czy raczej wisieć, jako zaplecze.